Eivas do Barrio de Oza V: medio ambiente terceira parte

Ademáis da contaminación mariña, coas relativamente frecuentes mareas negras, A Coruña ten o seu próprio e espectacular historial de problemas coa xestión de residuos: o afundimento do verquedoiro de Bens no 10-09-1996, cunha vítima mortal e o desaloxo de 300 veciños do Portiño, destapou a ausencia dunha auténtica xestión de residuos, que levaban anos amoreándose sen máis. O goberno municipal de Francisco Vázquez, ese “socialista”, decatouse de que un desastre así podíalle custar o posto e organizou un “contraataque” co apoio mediático do grupo Voz. O fedor intermitente, en función da direción do vento, durou anos. Apurando os prazos, realizouse un soterramento do verquedoiro, creando un novo parque sobre o mesmo e presentouse unha alternativa para a recollida e xestión de residuos orgánicos e inorgánicos a través da pranta de tratamento de Nostián, que comezou a operar en 1999 para a fracción inorgánica e un ano despóis para a orgánica.

Con antecedentes así agárdase un compromiso serio da alcaldía coa descontaminación da cidade en todos os sentidos, formando á xente no consumo responsabel; na reciclaxe de todo tipo de materiais, mesmo aceites domésticos que hoxendía van parar aos sumidoiros, ampliando e facilitando o acceso aos puntos limpos para evitar que os nosos montes se enchan de plástico, colchóns e electrodomésticos; sancionando a aquelas empresas ou particulares que incumplan de xeito reiterado a Lei vixente nesta materia, e tamén buscar o xeito de recompensar a aqueles que fagan por recuperar o medio ambiente, para incentivar á xente a coidar o que temos e a deixar unha herdanza en condicións aos nosos fillos e netos.

O parque de Oza

Un asunto pendente é valorizar as fontes naturais que emanan do novo parque de Oza e dos seus arredores, que emerxen á superficie en pésimas condicións e sen solución de sumidoiros e canalizacións. Esta auga remata saindo ao mar despóis de se incorporar ao Río de Monelos, agochado por unha canalización que xamais debeu de existir. Pedimos que na medida do posibel o Concello levante esta condea ao río que foi símbolo da vida de Oza e o deixe á vista dos cidadáns para recordo e lembranza: neste senso instamos ao Concello a que faga un estudo e posterior sanción a todos aqueles edificios que conectaron as súas redes de augas residuais directamente ao Río, contaminando dende aqueles anos o noso mar e porén prexudicando de maneira flagrante a esta cidade e os seus veciños e veciñas. Que paguen logo por isto.

Eivas do Barrio de Oza V: medio ambiente segunda parte

Despóis do primeiro artigo sobre as eivas medioambientais do barrio, centrado na zona  portuaria de San Diego, temos que lembrar o resto da costa de Oza, entre o tramo anterior e a ponte da Pasaxe, que marca o linde do concello e á vez define o comezo da zona interior da Ría do Burgo, posto que é alí onde son máis evidentes os depósitos de area, lama e materia orgánica que dificultan a circulación da auga.

A franxa costeira II: da praia de Oza á Pasaxe

O litoral dende a praia de Oza ata a Ponte da Pasaxe está moi abandoado: non hai accesos axeitados e boa parte está ocupada por ruínas de antigas fábricas ocupadas por chabolistas que viven nunhas condicións indignas. Unha parte deles adícanse ao marisqueo furtivo sen control algún, constituíndo unha ameaza para a seguridade alimentaria -non respectan as zonas non autorizadas ou os peches- e para o traballo dos mariscadores legais. Os servizos sociais do concello da pasada lexislatura, a primeira en que o BNG formou parte do goberno municipal, contribuiron a deixar case solucionado o problema de exclusión social e seguridade cidadá máis dramático da Coruña: Penamoa. Inda que este é claramente menor, debería ser o seguinte obxectivo nese terreo, e deberíase enmarcar nun proxecto para aproveitar para o uso público esa zona de costa, respectando o medio.

Poboado da Pasaxe, nas ruínas da conserveira Celta

A día de hoxe este anaco de costa combina recheos para as instalacións industriais anteditas e zonas de rocha de intermareal. Estas últimas deben ficar así, sen cementalas para por paseos marítimos. En concellos veciños hai exemplos de cómo se pode actuar neses casos (Seixobranco en Oleiros ou o tramo entre Balcovo e Barrañán en Arteixo), deixando camiños transitábeis pero cun impacto ambiental mínimo.

Por suposto precisamos e úrxenos a todos e todas e polo tanto tamén ao goberno local, a recuperación da Ría, dende o comezo do Río Mero aínda que non estexa neste concello, ata o mar de Visma. Non podemos permitir por máis tempo que as administracións xoguen ao gato e o rato cos veciños cando a Comunidade Europea leva desembolsado cartos a moreas pra a recuperación desta Ría, onde foron a parar? Que lles van a contar aos inspectores da Comunidade cando pregunten onde están? Ou que se fixo cos cartos?

É tempo de traballar a reo co resto de concellos implicados e recuperar o que é noso, de todos e todas, non é dos franceses nin ingleses, e dos que ímos ao baño a Santa Cristina, ou pescar ás Xubias ou dar un paseo fluvial polo Mero, agora mesmo somos a vergoña dos que se achegan a visitarnos e ven o panorama dunha ría masificada de edificios, chea de lixo en practicamente todo o percorrido, con depósitos de lodos impedindo a saída de mareas e tamén a vida de organismos imprescindibeis, etc, etc . E así e todo a ría é un hábitat con tantas posibilidades que malia todas esas agresións segue a sorprender pola cantidade de fauna que acolle.

Eivas do Barrio de Oza IV: medio ambiente primeira parte

En Oza en particular, nesas décadas levouse a cabo o recheo da meirande parte da franxa costeira e destinouse a actividades de grande impacto ambiental, que afectan á saúde medioambiental e humana. As agresións ao medio foron tantas que para descrebelas mínimamente precísanse varios artigos, asi que iremos por partes.

A franxa costeira I: os muelles de San Diego

A "Medusa" e varios dos depósitos de San Diego

 O litoral en que se atopaban o Castelo de San Diego e a Praia das Cañas foi recheado para construir instalacións portuarias e ferroviarias, alterando a paisaxe e eliminando o medio físico en que se asentaban flora e fauna costeiras. Boa parte deses terreos concedéronse á empresa estatal Repsol, hoxe privatizada e chamada REPSOL-YPF, para  a descarga e almaceamento de petróleo e derivados:  o peirao de San Diego pasou a acoller os depósitos de hidrocarburos e o comezo do oleoducto que atravesa a cidade, rodeando Os Castros e seguindo a Ronda de Outeiro ata a refinería. Os riscos que supoñen esas instalacións para a cidade e para Os Castros en particular son ben coñecidos.

Outros espazos adicáronse e adícanse á descarga de carbón para, entre outros destinos, a pranta térmica de Meirama en As Pontes, realizándose o transporte mediante camións ou trens que parten da estación de mercadorías de San Diego. O carbón, derivados sólidos do petróleo e mesmo produtos agrícolas coma fariña de soia, son unha fonte constante de partículas en suspensión, que afectan á saúde dos veciños de Oza e de toda a cidade, como manifestaron os responsabeis de saúde da Consellaría de Sanidade e moitos especialistas. Compre lembrar para que non o saiba que a contaminación atmosférica, especialmente os hidrocarburos aromáticos policíclicos, son canceríxenos e están aceptados coma unha das principais causas do incremento da incidencia de alerxias, alomenos respiratorias. Tamén causa danos nas fachadas das vivendas. Tentouse solucionar mediante o chamado “Pazo do carbón” ou “medusa”, unha cúpula que finalmente resultou ser inútil xa que o lignito baixo dela combustionaba, co cal seguiuse a almacear a ceo aberto. Ademáis de atentar contra a saúde humana e danar as edificacións, está xusto diante de onde desembarcan os turistas que chegan por mar.

O cesamento desas atividades de descarga depende da apertura do chamado porto exterior da Coruña, que en realidade está en Arteixo, pero existen dúbidas sobre a súa localización e descoñécese se poderá operar todo o ano ou só durante unha parte do mesmo. Esta obra empregouse como excusa para facer unha excepción na lei de costas que permitiría construír edificios de vivendas e oficinas nos terreos gañados ao mar, aducindo que os beneficios da venda das parcelas axudarían a financiar a obra. Non se pode permitir que despóis de castigar á cidade durante tantos anos rematen a xogada erguendo unha pantalla de edificios de grande altura pegados ao mar, que aumentarán a densidade urbana e o tráfico, estragarán a paisaxe e impedirán recuperar ese tramo de costa.

Eivas do Barrio de Oza III: Mobilidade

Despóis de repasar as principais carencias no tocante á proteción e aproveitamento do patrimonio e a infraestruturas toca facer un repaso a un dos principais problemas do barrio, de toda a cidade e do conxunto da comarca das mariñas coruñesas: o transporte.

A situación de partida

A Coruña e a comarca precisan dende fai moitos anos dun plano integral de transportes públicos. A poboación dos concellos lindeiros (Arteixo, Cambre, Culleredo, Oleiros e mesmo Sada ou Carral) medrou enormemente, mentres que A Coruña en sí ficou estancada e outras zonas de Galiza, principalmente no interior, están a sofrer un despoboamento e avellentamento dramáticos.

 
Esta derradeira situación dase, inda que non tan intensamente, en determinadas zonas da Coruña, entre elas O Castrillón. Os disparatados prezos dos pisos, tanto en aluguer como en venda, teñen boa parte da culpa. Moita xente nova renunciou a mercar ou alugar pisos na cidade por mor da dantesca situación producida pola burbulla inmobiliaria, que antes do seu estoupido no 2008 fixo que case calquera vivenda habitábel, mesmo de moi baixa calidade, resultase unha inversión enorme, inmanexábel e enormemente arriscada. Os anuncios de cuartos sen ascensor e a reformar por 200.000 euros chegaron a ser comúns no barrio de Oza, e os prezos dos alugueres non eran mellores, ao mesmo tempo que a expresión que definía os ingresos mensuais da meirande parte da mocidade era ‘mileurista’, sendo moi habitual que o salario neto fose menor. A situación que o bipartito estatal, PP e PSOE -que non esquezamos que votan en común ou se absteñen nas principais decisións en materia político-económica-, presenta como unha época case idílica só foi unha estafa piramidal cunha necesidade básica como é a vivenda. O paro baixou sen deixar de ser alto, os soldos conxeláronse e os prezos -non só os da compra- disparáronse.

Mesmo agora, os prezos dos pisos, especialmente na Coruña, seguen a ser moi altos, co cal a fuga de poboación nova segue a ser importante. Que relación ten isto co transporte? Milleiros de persoas que en moitos casos traballan e fan boa parte da súa vida diaria na Coruña viven (en ocasións durmen e pouco máis) a 10 ou máis km de distancia. Non é unha situación nova, pero a escala en que ten lugar aumentou moito. Tentando evitar ser simplista pero buscando pór un exemplo, pódese dicir que na área metropolitana que se está a formar hai moitos casos en que unha persoa vive en Culleredo, traballa en Arteixo e pasa parte do seu tempo libre na Coruña. A poboación da comarca medrou, pero os desprazamentos de media distancia aumentaron de xeito desproporcionado.

Ademáis de que habería que facilitar o acceso á vivenda para evitar os problemas que causa o despoboamento de barrios en que os pisos baleiros son xa unha praga, ata o de agora non se dispón dun sistema público de transporte que sexa unha auténtica alternativa ao coche particular agás en determinados traxectos. O único recurso real son os autobuses e presentan eivas claras.

Os autobuses

Estación de autobuses da Coruña

Fixándose nos aspectos positivos hai que destacar que a Tarxeta Metropolitana, ao permitir os trasbordos en toda a área, fixo que o prezo fose aceptábel. O principal problema é o propio modelo en que se basea: concesións a empresas privadas descoordinadas entre sí, que non permite que haxa un mapa de rutas mínimamente sensato.

Case calquera viaxe entre os concellos da periferia e a cidade pasa pola estación de autobuses de A Coruña, sen que haxa opción a facer rutas con continuidade. Isto provoca limitacións con consecuencias graves: os traxectos entre os arredores e os polígonos industriais, áreas comerciais ou de ocio, centros de estudo, etc … prolónganse ao ter que facer trasbordos, e en moitos casos hai que desandar boa parte da viaxe. Un exemplo sinxelo é que para ir do Burgo ou dende Oleiros ata o polígono de Pocomaco hai que coller un autobús que leva á estación, sair desta ata outra parada (neste caso próxima, en Ramón y Cajal) e tomar un autobús urbán ata o polígono. As frecuencias deste último non son elevadas. O traxecto dende San Pedro de Nós é dunha hora máis ou menos, namentres que en coche leva 15-20 minutos. Isto poderíase arranxar con rutas de acceso aos polígonos máis ou menos sensatas, o que axudaría a desconxestionar o tráfico e reduciría inda máis os tempos de viaxe.

As rutas que pasan por máis dun concello son case totalmente radiais: pódese ir da Coruña a Oleiros, a Culleredo ou a Arteixo, pero ir de Santa Cruz ao Burgo ou de Arteixo ao Temple é unha odisea. Isto tradúcese unha vez máis nun aumento do tráfico.

Ademáis as frecuencias e a amplitude horaria son en moitos casos insuficientes. A frecuencia en sí podería mellorar sen necesidade de máis autobuses, pero cunha mellor organización dos itinerarios.

As alternativas

Vía férrea nos Castros

A día de hoxe na Coruña non hai nin metro nin tren de proximidade. Calquera desas alternativas tería un certo custe, pero tampouco sería tan elevado se partísemos da reutilización ou da ampliación de vías xa existentes. Unha prolongación das vías da estación de San Diego podería levar un metro lixeiro ao centro da cidade  por terreo portuario, e poderíase facer unha circunvalación que conectase entre sí diferentes puntos da periferia da cidade. Con pequenas radiais e unha circunvalación adicional poderíanse conectar entre sí todos os núcleos de poboación medianos e grandes da comarca. 

Estas infraestruturas precisarían dunha inversión seria, pero ridícula en comparación con outras de utilidade por agora dubidosa, coma o porto exterior. E suporían unha alternativa real ao transporte por estrada, que a día de hoxe é a única opción que temos. Tamén permitirían aforrar en novos investimentos na rede viaria, que aumentan segundo se colapsan as vías actuais.

Á marxe dos camiños de ferro e das estradas, na comarca temos outra posibilidade: o transporte por vía marítima. Uns poucos itinerarios en ferrys ou embarcacións semellantes poderían axudar a desconxestionar a Ponte da Pasaxe, e permitirían comunicar aos concellos da Coruña, Culleredo, Oleiros, Sada, Betanzos, Ferrol... co engadido de que poderían resultar tamén de interese turístico.

O escenario ao que se debería aspirar

O normal na Coruña sería un compromiso serio de todas as administracións para racionalizar o sistema de transporte público, reorganizando o servizo de autobuses e introducindo un sistema alternativo e á vez complementario mediante metro e tren, cunha tarxeta de transporte e unha xestión común ou coordinada que xa existe en moitas cidades de certo tamaño por toda Europa. A idea básica sería competir co automóbil: non dificultando o uso do vehículo particular, senon oferecendo unha alternativa comparábel en canto a tempos, comodidade e extensión, e que fose máis económica.

A Xunta do PP desactiva a tarxeta sanitaria das persoas que levan un ano en paro

A Consellería de Sanidade dirixida por Pilar Farjas (PP) está a desactivar a tarxeta sanitaria ás persoas que levan máis de 12 meses no paro, sen avisalos de nengún xeito.

Así, ás persoas que se atopan en situación de desemprego prolongado e que acoden a pedir cita co médico estáselles a negar a atención sanitaria, e aos que teñen que empregar os servizos médicos de urxencias obrígaselles a asinar un compromiso de pagamento dos servizos prestados. 


A primeira organización en denunciar esta situación foi a CIG, pero sucesivamente foron aparecendo novas ao respecto en distintos medios de comunicación estatais como El País ou Público. En medios que se autodenominan galegos e que nalgún caso reciben varios millóns de euros anuais de subvencións da Xunta, coma "La Voz de Galicia", semella que non consideraron axeitado informar do feito, o que resulta sorprendente posto que  pode afectar moi seriamente a varias ducias de milleiros de galegos.

As opcións que a Consellería de Sanidade permite a quen se atope nesa situación son dúas:

• Solicitar ser incluido como beneficiario na tarxeta dalgún familiar que sí cotice. É a opción menos lesiva, porque unha vez realizados os trámites recuperaríase o que moitos críamos que era un dereito social básico. Os principais problemas que ocasiona é que hai moitas familias con moitos membros en paro -situación que non fixo máis que aumentar dende a chegada do PP á Xunta malia as súas promesas de que solucionarían o paro-, que non se poderían acoller a esa figura; e que supón presentar unha declaración de que se depende económicamente da persoa cotizante á que se asocia, o que para alguén que se atopa en situación de desemprego prolongado supón un golpe máis á súa autoestima.

• Segundo a Orde do 05 de setembro da Consellería de Sanidade, publicada o día 9 dese mes e vixente dende o 29 de setembro pódese solicitar asistencia sanitaria por carecer de recursos económicos suficientes (PSR) ou por estar no que chaman “código 29”. Esta segunda denominación refírense aos que teñen estado de alta nos últimos 12 meses, así que só poderían optar a ese suposto quenes despóis de ter pasado un ano no paro, coa conseguinte anulación da súa tarxeta, tivesen cotizado nalgún traballo temporal. Para calquera das dúas figuras esíxense unha serie de condicións que aparecen no texto, que se pode ver no enlace e no que tamén indican os documentos e trámites para a solicitude. Neste caso habería que renovar a tarxeta cada 2 ou 3 anos dependendo do caso.

A transparencia segundo o PP

O "CE TRO DE SAUDE" de Novo Mesoiro

A cancelación das tarxetas vixentes estase a realizar sen publicidade e sen comunicación previa, de xeito que os que cumplen os supostos para solicitar unha tarxeta descobren que non poden ir á sanidade pública cando piden atención, e o procedemento de tramitación para facer unha nova dura entre 8 e 10 meses. Durante ese tempo quen queira unha cita teráa que pagar previamente (67 euros para unha consulta co médico de cabeceira) e só se atenderá de urxencias con compromiso de pagamento polo paciente. O SERGAS tampouco pagará os medicamentos dos afectados. Os resgardos de ter comezado a tramitación non son aceptados. A Xunta do PP, e Pilar Farjas en particular, nin tan sequera informaron do cambio aos profesionáis do SERGAS nin ás farmacias, polo que cando foron chegando os primeiros casos de tarxetas inactivas non puideron asesorar aos cidadáns.

Consecuencias

Nas xustificacións, sen efecto legal, previas aos artigos da Orde, a conselleira Pilar Farjas expón que pretende ofrecer unha seguridade que antes non existía, e o Sergas, na súa páxina oficial, xustifícase con atitude propagandística afirmando que consolida dereitos. Deixando á marxe os slogans, o cambio a efectos prácticos consiste en que agora as persoas en situación de desemprego verán como se lles anula a tarxeta e fican durante 8-10 meses sen atención sanitaria. Os cambios administrativos que emprega coma xustificación non deberían valer coma excusa para algo así, que contribúe a degradar e desprestixiar a sanidade pública e que perxudica gravemente, ofende e humilla a persoas que se atopan nunha situación en que precisan apoio.

Os prezos non son precisamente baixos. Estabelécense no Decreto 209/2011, do 27 de outubro, que ademáis abre a porta a, literalmente, "repercutir nos usuarios os gastos ocasionados por estes como consecuencia do uso irresponsable das prestacións asistenciais do Sistema Público de Saúde de Galicia", sen especificar en que consiste ese uso, o que deixa a porta aberta a actuacións arbitrarias.

Outro cambio recente é o cobro de 10 euros cada vez que se renove a tarxeta. E tamén hai que lembrar os recortes que están a ter lugar no servizo de ambulancias. Un éxito máis ao que xa merecía ser considerado coma o peor goberno da Xunta da historia, e que ven a se sumar a outros coma ter multiplicado a taxa de paro e emigración, estar a destruir o tecido industrial, anular un concurso legal e lexítimo para que a explotación da enerxía eólica levase aparellada a xeración de novas industrias, paralizado a apertura de novas garderías, retirado a gratituidade dos libros de texto, permitido a privatización das caixas de aforro galegas,  atacado e insultado á lingua galega e aos que a empregamos, degradado o ensino público (poñendo profesores de física a dar bioloxía e á inversa), non actuar en absoluto perante a compra e deslocalización do Banco Pastor (que xa está a supor a eliminación de postos de traballo e afectará a máis de 2000 persoas),  etc…

Discurso de Jorquera e entrevista en TVE

Intervención de Jorquera nun mitin:

Entrevista en TVE:

Charla dixital de Francisco Jorquera en Público.

Francisco Jorquera

O día 8 de novembro Francisco Jorquera, candidato número un da lista do BNG ao congreso dos deputados e veciño do Castrillón, mantivo unha charla dixital cos lectores do xornal estatal "Público". As preguntas foron formuladas polos usuarios da web e de entre as existentes seleccionáronse as máis votadas polos lectores.

Transcribimos un par de preguntas e respostas e incluímos o enlace á páxina orixinal: Conversa dixital de Jorquera en Público

Un

En Galiza o PP ía rematar coa crise en 45 días e nos dous anos que leva non fixo máis ca empeoralo todo. O PSOE está ao que lle digan os misteriosos "mercados". Que nos queda?

Francisco

Apostar por outras opcións, como en Galiza o BNG, que defende políticas realmente alternativas orientadas a atender ás necesidades das maiorías sociais en vez de estar ao que dicten os grandes poderes económicos. É moi importante que estas eleccións servan para romper o bipartidismo que no económico tende a converterse nun pensamento único.

Breixo

Boa tarde. Cal é a súa proposta para a reactivación económica de Galicia?

Francisco

Banco Público Galego, aposta polo investimento público social e productivo para reactivar a economía, superar os corsés impostos por Bruxelas a sectores básicos (construcción naval, conserva, pesca, sector leiteiro), apoio a sectores emerxentes (enerxias renovábeis, empresas vencelladas á sociedade do coñecemento...) e impulso á economía social.

Atopa algunha diferenza... se podes!

O grande debate entre os candidatos de dous partidos que no parlamento do estado case sempre votan o mesmo ou abstéñense, inda que tentan aparentar que son moi diferentes

No falso debate entre Rubalcaba e Rajoi quedaron ámbolos dous ao descuberto. O debate foi falso porque no Estado español existen moitas máis forzas que as que estaban nesta pantomima, aínda que está claro que PP e PSOE están sempre de acordo cando se trata de afondar aínda máis no bipartidismo, ou no partido único PPOE, pois as súas políticas económicas serven ao mesmo amo.

A escenografía delátaos, preséntanse exactamente igual e, tamén nesta cuestión, cada vez é máis complicado ver en que se diferencian. QUEREMOS MENTIRAS NOVAS, dicía unha pintada nunha parede de Porto antes dunhas eleccións en Portugal, iso é todo o que Rubalcaba e Rajoy nos poden ofrecer: MENTIRAS NOVAS.

Os que teñamos un pouco de memoria aínda podemos lembrar a Rajoy diante de medios de comunicación de todo o mundo, nunha rolda de prensa cando o Prestige andaba de romaría polo Atlántico (grazas ao bo facer de Alvarez Cascos) entón preguntáronlle cara onde iría a mancha de chapapote e a súa resposta foi: “se o vento ven do norte a mancha irá cara o sur, se o vento ven do sur a mancha irá cara o norte”. Fai falla ter cara!

Temos que ter claro que HAI ALTERNATIVA. Votar BNG é votar por unha alternativa galega e de esquerdas, por unha alternativa que defende a maioría social e non ao capital e as grandes empresas.

Eivas do Barrio de Oza II: infraestruturas

Avenida da Pasaxe, co parque de Eirís no alto

A zona de Oza segue a precisar actuacións para superar a desidia de moitas décadas, como xa comentabamos no primeiro post sobre as carencias do barrio. Tamén alí mencionamos que nos últimos anos a situación cambiou a mellor. Ampliáronse as zonas verdes coa apertura dos parques de Eirís e Oza, a se engadir aos de San Diego e o “Parque Europa” (o termo parque resúltalle grande dado o seu tamaño) facendo que as superficies verdes comecen a ser aceptábeis. Algunhas rúas principais foron remozadas, e o equipamento en centros cívicos e pavillóns deportivos tamén mellorou grazas ao remate das obras no Forum Metropolitano e ao pavillón do Colexio San Francisco Xavier.

 De todos xeitos a situación dista moito de ser idílica. Tentando concretar, e evitando mencionar carencias que sendo estruturais poden corresponder a outras áreas, queremos destacar as seguintes:

- Existen problemas de auga en moitas vivendas, especialmente en pisos altos, e EMALCSA négase a arranxar estes problemas. Moitas canalizacións están vellas e totalmente obsoletas, segundo manifestaron os veciños a través das súas denuncias e queixas. Tamén se detectan problemas na rede de sumidoiros, sobor de todo polas zonas próximas ao canalizado río de Monelos.

O falso túnel dos Castros

- O falso túnel dos Castros non trouxo máis que problemas ao barrio, cunha chea de accidentes dos que xa perdimos a conta, polo que pedimos a súa eliminación. Produce unha falsa sensación de seguridade pola mediana e a estética de autovía, pero consiste nunha curva en pendente que atravesa un túnel, posta a continuación dun tramo da Avenida da Pasaxe en que o límite é de 80km/h, e moitos condutores manteñen esa velocidade ao entrar. Considerámolo unha vía rápida dentro do barrio e non queremos focos de accidentalidade ás portas da casa. Cando noutras cidades galegas (Vigo) se quitaron este tipo de barbaridades, acó seguimos a mantelas, desconexos do noso tempo.  

- Debemos de loitar contra todo tipo de especulación, que por desgraza espolea e arraiga tamén no noso barrio. Xa é coñecida a nova en torno ás torres de Eirís, proxectadas para se construir sobre unha plataforma de cemento, que están a ameazar con edificar nun lugar onde agora mesmo hai espazo verde. Ao noso entender debería seguir como tal, e mesmo poderíase ampliar. A zona alta de Eirís é unha área a medio urbanizar e por agora a súa apariencia é francamente caótica, así que debería ser obxecto de vixilancia para procurar que se desenrole de xeito ordenado, deixando espazo para tránsito, zonas verdes e servizos.

Hortas no Castrillón

- Pensamos que como actividade de lecer e mesmo como fonte de emprego poderíase potenciar o uso de hortas ou leiras urbáns, organizando cursos e cedendo espazos para quenes estexan interesados. Daría a este barrio un espazo común para as xentes que queiran facer úso destas actividades. Hai espazos e xente interesada, só se precisa vontade política.

Mitin no Castrillón

Eivas do Barrio de Oza I: a cuestión patrimonial

Os Castros e a ría vistos dende o Castrillón

Como todos os barrios da cidade pódese dicir que Oza, entendendo como tal o conxunto das zonas da Gaiteira, A Cubela Os Castros, O Castrillón, Eirís e Monelos, ten moito que mellorar. O caos inmobiliario comezado no franquismo e prolongado durante o vazquismo levou a un mosaico de áreas de edificación moi densa a carón de solares baleiros e leiras cultivadas ou abandoadas. Durante moitas décadas, derrubáronse ou deixáronse caer edificacións con valor histórico ou etnográfico, á vez que se construía sen ter en conta aspectos como a accesibilidade, deixando rúas de trazados revirados, con fortes pendentes para os peóns e dificultades para o tráfico rodado, sen restrinxilo nen regulalo como é debido. 

O acceso á costa, tanto ao peirao como á praia de Oza, descoidouse desaproveitando espazos que poderían ter sido integrados paisaxísticamente e como zonas de ocio. O uso dos muelles de San Diego para descarga de carbón e derivados do petróleo tampouco supuxo unha axuda  e as instalacións de Repsol ocuparon terreos e derrubaron patrimonio como o Castelo de Oza, desfeita que aínda hoxe padecemos.

Non todas as décadas foron iguais e non todas as actuacións foron negativas: nos últimos anos abríronse zonas verdes coma os parques de Oza ou Eirís, contamos con centros sociais municipais que funcionan relativamente ben e rúas coma A Gaiteira e a Avenida de Oza tiveron un lavado de cara. Nesta última segue pendente o cambio de nome pola lei da memoria histórica.

Para comezar o listado de eivas do barrio, imos incluir as referidas á recuperación e posta en valor de elementos xa existentes.

1) A cuestión patrimonial

Os principais asuntos pendentes nesa área serían:

- Recuperación da que foi Casa do Concello de Oza, restauración e devolución como casa museo ao Barrio de onde non debeu saír ás mans privadas. Situada na Rúa Montes. A Asociación de Veciños lévaa reivindicando a petición dos veciños e veciñas dende hai unha chea de tempo, quedaría perfectamente integrada no novo Parque de Oza.

- Rexeneración e posta en valor da Praia de Oza como parte que foi da antiga Lazareto. En convenio co Porto poderíase ampliar integrando os antigos varadoiros e sen maior gasto. Non pedimos un paseo marítimo, ao contrario: non queremos ningunha actuación nese senso.

- Pedimos que a través dun convenio entre Concello e Adif, ésta se comprometa á limpeza e mantemento da contorna do camiño de ferro e a proxectar e executar unha rampa máis ancha que voando por riba do camiño de ferro leve á praia: a que hai hoxendía non ten sentido dado o volume de bicis e peóns que a atravesan.

- Tamén reclamamos a recuperación do Faro de Oza e que sexa devolto aos veciños e veciñas como aula do mar e dos mariñeiros da Ría (aula polivalente de: exposicións, reunións, charlas e conferencias).

- Recuperación e restauración da Capela de Oza. Xunto co Faro pódense complementar constituíndo un bó espazo de exposicións. Hoxendía está abandoada, e merece especial atención xa que caeron bastantes pezas dos alares do tellado co conseguinte risco. Precisa unha actuación de restauración inmediata e que quede transferida en mans do Concello para evitar a pelexa de responsabilidades sobor do patrimonio.

- Tamén urxe instar a quen corresponda á restauración inmediata das casas modernistas da Avenida de Oza.

A compra do Pastor e a privatización da caixa: non hai goberno en Galiza nin na Coruña.

A Oferta Pública de compra de Accións do Banco Popular sobre o Banco Pastor, dirixida a tentar captar a totalidade do capital do ata agora banco galego semella contar coa colaboración dos posuidores de máis da metade das acción: a Fundación Barrié (42%), Amancio Ortega (5%) e Tesalia (5%). 

Esta operación supón unha absorción en toda regla, a través da cal o banco coruñés desaparecerá fagocitado pola entidade con sé en Madrid, malia que coma estratexia de márketing pretendan manter a imaxe do Banco Pastor nas oficinas do territorio galego. A cotización pasará a se pagar en Madrid e as decisión estratéxicas tomaranse nesa cidade. As perspectivas inmediatas dos milleiros de persoas que traballan nos servizos centrais do banco na Coruña son sinxelamente pésimas: un só banco non precisa de dous sistemas informáticos, co que os centos de persoas que traballan no centro de procesamento de datos de Montealto ven perigar o seu futuro; e o mesmo pódese dicir dos empregados dos servizos financieiros no centro da cidade.

Parte deses postos serán eliminados, outros trasladados a Madrid, e A Coruña perderá non só ese emprego, senón tamén o potencial de consumo de todos eses traballadores, moitos cun poder adquisitivo meirande que o promedio, o que rematará destruíndo actividade e empregos noutros sectores: comercio, hostelería, inmobiliario, etc.

Esta absorción supón un dos ataques máis duros á economía galega dos últimos anos: a destrución, por agora só parcial, do sector financieiro galego deixará a Galiza con moita menos autonomía real e lastrará o noso desenrolo durante décadas: os criterios para realizar grandes inversións e conceder préstamos realízanse tamén con criterios xeográficos.

Este dano será inda moito meirande se a recentemente bancarizada Novacaixagalicia Banco sofre un proceso semellante. No caso da Coruña, a perda do Pastor suporá un golpe demoledor. A posibilidade de que a caixa corra o mesmo destino traduciríase nunha auténtica catástrofe semellante á que sofreu Ferrol coa reconversión do naval: paro, emigración e degradación da cidade e a súa contorna.

Fronte a estes ataques, a Xunta e Feijóo reaccionaron cunhas declaracións absolutamente delirantes, afirmando que era positivo que se vendesen as acción a un bó prezo. O suposto alcalde, Carlos Negreira, non semella asumir nengunha responsabilidade máis aló de dicir que non é unha boa nova. En intres coma estes é cando se ven as consecuencias de ser gobernados por unha sucursal dun partido con sé en Madrid. O triste é que haxa unha parte da cidadanía o suficientemente alienada para apoialos co seu voto.

A ausencia de ideas e de respostas de PP e PSOE, que acordaron a privatización das caixas e a concentración do poder financieiro en Madrid contrasta coa atitude construtiva do BNG, que propuxo que fose a Xunta quen mercase participacións na caixa galega, co cal gañaríamos autonomía e poderíamos potenciar o desenrolo económico e social en Galiza, evitando a xestión “independente” e “técnica” (é dicir, especuladora e centrada no curto prazo) que leva a grande parte do sector ao colapso, e con él ao resto da sociedade.

Unha das preguntas que nos podemos facer é: os clientes coruñeses e galegos do Pastor van permitir que a nosa cidade e o noso país afundan? Este feito non debería facer que repensásemos onde gardamos os nosos aforros? 

O BNG da Laracha mobilízase para cambiar o nome da praza, lémbranos algo?

O BNG da Laracha e Galiza Nova reivindican na Praza do Generalísimo da Laracha a eliminación da simboloxía franquista e a recuperación da memoria dos represariados. Hai moitas persoas que non puideron dar sepultura aos seus familiares mortos, aínda hoxe tirados nas cunetas e nas veigas. O PP da Laracha teima en se reivindicar como herdeiro do franquismo e négase a eliminar os nomes da Praza do Generalíimo Franco da Laracha e a rúa Carrero Blanco de Caión.

Podiamos pensar que isto só pasa nos concellos gobernados polo PP, con vergoña e xenreira temos que dicir que é a mesma situación que padecemos na Coruña. Non foi suficiente o traballo que fixemos durante o goberno bipartito para forzar a Losada a facer efectiva a Lei da memoria histórica, eliminando a simboloxía franquista dos edificios e das rúas.

Teremos que seguir a dar a batalla por non ter feito as cousas no seu tempo pois no barrio aínda seguimos a honrar ao General Sanjurjo. A pesar de asumir a responsabilidade que nos corresponde, por non ter arranxado esta situación cando estabamos no goberno, seguiremos insistindo en que se cambie o seu nome polo de Avenida de Oza, tal e como se aprobou en Pleno.

Se PP e PSOE tivesen o máis mínimo respecto pola lexislación vixente, hoxe estariamos nunha situación ben diferente, cidades como León eliminaron a simboloxía franquista con gobernos do PP máis na Coruña seguimos con esta noxenta situación. Dende o BNG estamos convencidos de que se non damos nós a batalla nestes asunto, PP e PSOE aparcarán a cuestión e esqueceran o tema, non terán esa sorte.

Charla do BNG sobre os centros de día de Eirís e Montealto

O venres 23 de setembro celebramos un acto para explicar como se abrirán os centros de día de Eirís e Montealto. A nosa primeira intención foi celebralo no salón de actos do Centro Cívico do Castrillón pero non se nos prestou esa instalación. Estas atitudes non impedirán que o BNG estexa a carón dos veciños e veciñas, se os actos non poden ser en instalacións municipais serán na rúa, como acontece neste caso.

Pariciparon a concelleira María Xosé Bravo e o voceiro do BNG no parlamento galego, Carlos Aymerich. María Xosé falou da necesidade de centros de día que existe na Coruña, tamén incidiu no cambio de criterio que impuxo a Xunta do PP nestes centros de día. Estas instalacións, proxectadas e promovidas pola vicepresidencia do BNG no anterior goberno da Xunta, cambian a súa xestión pública por unha xestión privada.

Ese cambio na xestión suporá que as 80 prazas que estaban previstas, son recortadas á metade, abrindo o centro con só 40 prazas. Supón 40 persoas menos que accederán a este servizo, 40 familias que non terán o respiro que este servizo lles suporía, e moitos menos postos de traballo. Suporá tamén que unha empresa privada obterá un grande beneficio a costa dos impostos que pagamos todos, o servizo será de peor calidade e máis caro pero dará grandes beneficios a unha empresa privada.

Carlos Aymerich insistiu na enorme diferencia á hora de concibir os servizos públicos da actual Xunta do PP comparándoa co anterior goberno. Subliñou todos os centros de día que se están a privatizar en Galiza. Mentres o BNG sempre apostou polos servizos públicos de calidade, o goberno do PP insiste nos recortes e na privatización de servizos. Medidas que farán empeorar a calidade dos servizos públicos.

Tamén se comentou a reforma da constitución aprobada polo PP e PSOE, reforma que supón un grande atranco ás políticas de gasto social que poden tirar da economía e sacarnos da crise. Tanto PP como PSOE apostan polos recortes e a supresión de servizos para as persoas que máis os poden necesitar. Limitar o gasto do xeito que están a facer pode desmantelar o raquítico estado de benestar que temos agora.  

O PP tumba unha iniciativa do BNG para rexenerar a ría do Burgo

A comisión de Pesca rexeitou hoxe cos votos en contra do Partido popular, unha proposición non de lei defendida pola deputada do BNG, Ana Luísa Bouza destinada a acometer as medidas necesarias para a recuperación produtiva da ría do Burgo, trala vertedura contaminante de queroseno producida o 2 de setembro do 2011. 

A autora da iniciativa tamén reclamaba establecer un control ao fin de prever calquera episodio contaminante na ría, elaborar, nun prazo de dous meses e en colaboración coa Confraría da Coruña, “un plano Especial para a Rexeneración Integral da Ría do Burgo” e o adiantamento, por parte do Goberno galego, de partidas económicas para paliar as perdas ocasionadas ao sector marisqueiro a frote e sobre todo, ao marisqueiro a pé.

Mobilización o vindeiro 2 de outubro para pedir unha solución

Trala intervención do portavoz de pesca do Partido popular, José Manuel Balseiro que afirmou votar en contra da iniciativa nacionalista porque se está a elaborar un plan destinado a resolver o deterioro desta ría, a deputada do BNG preguntou se nalgún momento  contaron coa confraría  para a elaboración deste plan porque, lembrou, segue convocada unha mobilización para o vindeiro 2 de outubro ao fin de reclamar do Goberno galego accións concretas.
Bouza reprochou ao portavoz do PP que “tras dous anos gobernando” non fixeran nada agás “promesas sen prazos e sen cartos” e a pesar de ter gastado 90 millóns de euros no saneamento da ría “non abonda”, afirmou a nacionalista.

Bouza cualificou a actual situación da ría do Burgo de “situación de emerxencia” que afecta á saúde pública e a moitos postos de traballo e reclamou  “un pouco de seriedade” para que  o PP deixe de dar roldas de prensa “demagóxicas” que só serven -manifestou-,  para dar  largas a este asunto.

Pasividade do Goberno galego ante unha situación de emerxencia


A deputada do BNG lamentou a “pasividade” do Goberno galego na recuperación da ría do Burgo e afirmou que: tanto no BNG como na Confraría da Coruña e a Asociación pola Defensa da Ría do Burgo, estamos convencidos de que desgraciadamente, “o Goberno galego non vai a actuar”.

Finalmente, a deputada do BNG instou ao Goberno galego a cumprir coa súa obriga que non é outra-dixo- que  “gobernar” e non discriminar ás rías. Neste senso explicou que as  rías teñen todas as mesmas competencias e  mentres  en Pontevedra é  Portos de Galicia  que   está a dragar a ría, a do Burgo segue sen solución para o seu saneamento.

Por que a cidadanía non reacciona?

Nos últimos anos, os gobernos do Estado español e da Xunta de Galiza, están a lexislar contra as clases populares para defender os privilexios da banca e as grandes empresas. A crise provocada pola especulación do sistema financeiro, está a ser pagada polos traballadores, pensionistas, autónomos... mentres os seus causantes seguen a obter grandes beneficios.

Os dereitos laborais vanse esfumando, a incorporación das novas xeracións ao mercado de traballo faise cada vez de xeito máis precario, as pensións recórtanse ao tempo que se lle entregan cartos á banca.

Servizos básicos como a sanidade, a educación e o sistema de benestar padecen recortes inxustificados. A escusa da crise tamén lles serve para desmantelar sistemas públicos privatizando servizos, todo para que esas grandes empresas sigan a gañar a cada paso máis cartos.

Con todo o que está a acontecer, a cidadanía segue sen reaccionar, seguimos aceptando os recortes como algo inevitábel, o último a reforma da constitución que introduce a ideoloxía neoliberal nun texto lexislativo.

A manipulación que se fai dende a maioría dos medios de comunicación provoca o inmobilismo da poboación, adormecida por unha televisión e un tipo de ocio que pretende que fuxamos da realidade. Esta situación non é nova, xa no 1953 Ray Bradbury escribía na súa novela Fahrenheit 451 que a cidadanía precisaba:

•    Información de calidade, nin cantidade nin moito menos información manipulada.

•    Tempo para dixerir a información, ocio construtivo e reflexivo e non o modelo de ocio que nos venden baseado en esquecer a realidade e fuxir dela.

•    Dereito a realizar accións baseadas nas dúas primeiras cuestións: lexitimidade para mobilizarnos na defensa dos nosos dereitos.

Ten pasado moito tempo dende entón pero semella que a cousa non vai camiño de lograr os obxectivos que daquela marcaba o autor, senón todo o contrario. Está estabelecido un modelo económico e social que ten na manipulación e no engano masivo a estratexia para que as clases dominantes gañen a cada paso máis poder de decisión e de acumulación de recursos. A única solución pasa porque reaccionemos e defendamos os nosos dereitos, como temos feito noutras ocasións.

O PP pretende autorizar oito torres sobre plataformas en Eirís

O BNG da Coruña denuncia que o luns 12 de setembro o grupo municipal do PP ten intención de aprobar una modificación do Plan Parcial de Eirís para permitir a construción de oito edificios de ata 30 metros de altura, empregando o subterfuxio de non contabilizar coma parte da altura uns zócalos sobre os que se apoiarían.

Sen que por agora se coñeza nengunha proposta medianamente seria para crear emprego, mellorar os servizos públicos ou aportar algún beneficio á cidade, Negreira semella ter por prioridade aumentar os xa importantes beneficios dos propietarios dos terreos afectados a costa de causar un dano paisaxístico importante a Eirís e ao conxunto da cidade.

Modificar un plan de ordenación só para aumentar a densidade urbana ten ademais outras consecuencias: permite que a poboación residente nunha área aumente. Isto crea problemas de tránsito e estacionamento ao haber máis coches para a mesma superficie, e incrementa a demanda de servizos públicos (garderías, colexios, centros de día e de saúde, bibliotecas e centros sociais, etc.) precisamente nunha época en que as administracións en mans do PP están a reducir e empeorar a calidade deses servizos, ao mesmo  tempo que os transfiren a mans privadas (ver o artigo sobre a privatización e redución de prazas dos centros de día).

Enlace ás denuncias do BNG local:

http://www.bng-galiza.org/opencms/opencms/BNG/cidadedeacorunha/contidos/novas/portada/nova_0328.html?uri=/BNG/cidadedeacorunha/seccions/portada/index.html

Contrarreforma da Constitución

Nunha sesión parlamentaria sinxelamente vergoñenta o PSOE e o PP aprobaron unha reforma constitucional que nengún dos dous partidos levaba no seu programa electoral. Non houbo referendo. Entre a proposta e a aprobación transcorreron días e o trámite parlamentario abreviouse ao máximo.

Evitouse o debate público e os cidadáns ficamos coma simples espectadores mentres a suposta "lei fundamental" modifícase en 15 días a proposta dun partido (PSOE) que dí que non hai tempo para cambiar a lexislación fiscal.

Non se pode dicir que sexa unha norma de aplicación urxente. Na disposición adicional única indícase: "Los límites de déficit estructural establecidos en el 135.2 de la Constitución Española entrarán en vigor a partir de 2020".

Consecuencias

Esta reforma non é inocua: a partires da súa entrada en vigor limitará a capacidade de actuación de futuros gobernos. Así, unha previsíbel privatización de servizos públicos esenciais será moito máis difícilmente reversíbel mesmo se os electores elixen novas maiorías parlamentarias de esquerdas. A capacidade de actuación das administracións públicas reducirase e a garantía de pago aos acreedores (en boa medida bancos aos que os estados prestaron cartos ao 1% e que despóis prestaron cartos ao 5% a eses mesmos estados) será máis prioritaria que a sanidade, a educación, as infraestruturas ou as pensións. A xa escasa democracia -votar cada 4 anos tras ser bombardeados con propaganda e información sesgada, sendo difícil acceder a datos obxectivos- estréitase.

A suposta eficacia da medida para "tranquilizar" aos "mercados" (sector financieiro e grandes inversores, ou multimillonarios por dicilo abertamente) demostrouse este luns: a bolsa española afundiu e a prima de risco da débeda disparouse, así que nin tan sequera permitiu gañar tempo.

Novo goberno europeo: sen eleccións. Pódeselle chamar ditadura?

O que está a acontecer non só no estado español senón en toda Europa é prácticamente un golpe de estado: estase a formar un goberno europeo de facto, formado por unha rede de institucións opacas, que non se escollen en eleccións senón de xeito indirecto: a comisión europea, o consello, o mal chamado banco central europeo (en realidade un lobby da banca e das grandes fortunas europeas e de parte das non europeas).

Polo que estamos a ver, preténdese que a cidadanía da UE aceptemos que en último termo imos ser gobernados por unha serie de representantes dos chamados "mercados" ou "inversores", que tamén se poden definir coma rendistas ou sinxelamente multimillonarios, que semella que pretenden xogar o papel de casta gobernante.

Ligazóns

Discurso do parlamentario do BNG Francisco Jorquera, no que tamén destaca o penoso comportamento dos representantes dos grupos maioritarios, facendo ruído coma se non lles abondase con todos os demáis esforzos que fan para silenciar á oposición.

http://www.youtube.com/watch?v=SMYwX-nD-MU

Declaracións de Jorquera.

http://www.bng-galiza.org/opencms/opencms/BNG/cidadedeacorunha/contidos/novas/portada/nova_0311.html?uri=/BNG/cidadedeacorunha/seccions/portada/index

Texto da reforma

http://www.senado.es/legis9/publicaciones/pdf/senado/bocg/BOCG_D_09_105_654.PDF

A maiores, recomendamos botar unha ollada ao textor ao respecto en Terra e Tempo e no blogue do catedrático Vicenç Navarro.

En que consisten as privatizacións: os centros de día de Eirís e Monte Alto

A conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, asegurou o 27 de xullo que a apertura dos centros de día de Eirís e Monte Alto tería lugar despóis do verán. Estes centros foran planificados e presupostados polo bipartito, concretamente pola vicepresidencia dirixida por Anxo Quintana. No seu deseño orixinal formarían parte dunha rede galega de centros de día públicos, xestionada directamente pola Xunta.
 
Estes equipamentos pretendían satisfacer unha necesidade: proporcionar unha atención integral e de calidade a persoas maiores con problemas de saúde asociados á súa idade, evitando sacalos da súa contorna e permitíndolles conservar certa autonomía. Nun centro de día os usuarios reciben a atención e o control da súa saúde que precisan, permanecen acompañados e implícaselles en actividades para aprender novas habilidades ou evitar a perda das que xa posúen.
 
Nesta área pódese dicir sen dúbidas que as residencias e centros privados non estaban a satisfacer as demandas da poboación. Estes varían moito en canto a calidade, pero mesmo aqueles nos que as condicións son discutíbeis cobran máis de 1.500 euros ao mes por persoa, chegando a 6.000-7.000 naqueles nos que a calidade da atención semella estar garantida. Estes prezos están fóra do alcance da maioría da poboación, o que leva a que o coidado de anciáns dependentes caia sobre os propios familiares, que en moitos casos non poden dispor do tempo preciso. Nalgúns casos recórrese á contratación, xeralmente irregular e a tempo parcial, de coidadoras sen coñecementos sanitarios e sen medios materiais. Noutros son os familiares quenes fan turnos para atendelo, tamén con moitas limitacións por diversos motivos. En xeral pódese dicir que nos casos realmente graves (demencias, parálises, etc.) a cantidade de traballo que supón afecta moi negativamente aos coidadores, ao ser difícil de compaxinar coa vida laboral e privándoos en moitos casos do tempo preciso para outras tarefas ou para o descanso. Ademáis, a atencion que se pode aportar con calquera das dúas opcións ten moitas limitacións: moitos anciáns nesa situación pasan grande parte do tempo sós e non dispoñen dos recursos e actividades que como xa comentamos axudan a paliar perdas cognitivas, de mobilidade, etc.
 
<u>Posto que semella que os centros van ser abertos, cal é o problema?</u>

En realidade hai varios: o atraso respecto dos plans iniciais xa sería salientábel, pero o máis grave é que estes centros que ían ser de xestión pública van ser cedidos polo PP a xestores privados, e que en vez das 160 prazas previstas vai haber únicamente 80.
 
A xestión pública consistía en que sería a Xunta quen contratase ao persoal, esixindo titulacións axeitadas, pagando soldos conforme a convenio e determinando os recursos en función das neceseidades do centro. En contraposición, a privatización dun servizo público coma este supón introducir un intermediario: a empresa xestora. A esta garántenselle uns ingresos fixos simplemente por contratar persoal e suministros para o centro, e pasa a funcionar coma un centro privado agás por dous condicionantes: non estabelece os criterios de elección dos usuarios e non determina prezos.
 
Nesas circunstancias, un xestor privado que pretende maximizar beneficios só ten unha opción: gastar menos. Iso supón reducir o persoal ao mínimo e ofrecer peores soldos, resultando en que atrae a traballadores menos formados, menos motivados e con máis risco de sofrer estrés ao non estar satisfeitos coas suas condicións laborais; gastar menos en material e cortar calquera inversión máis aló de satisfacer o mínimo imprescindíbel para que non haxa denuncias (ou alomenos non moitas).
 
A Xunta seguirá a gastar o mesmo (e posíbelmente máis) para ofertar un servizo peor. Un poderíase preguntar cal é entón a razón para adoptar este sistema, que a Xunta do PP está a aplicar tamén en sanidade e educación infantil. Sen necesidade de facer moitos esforzos, vese que aquí entra unha terceira parte ademáis dos cartos públicos e os usuarios: os chamados xestores privados. A éstes entrégaselles o uso de instalacións públicas e regálaselles un negocio seguro, prácticamente sen nengún risco e no que sempre van gañar. Dito doutro xeito: aínda que penalmente non está tipificado, a privatización de servizos públicos supón regalar diñeiro e recursos públicos a persoas (físicas ou xurídicas) privadas, e elexir estes dun xeito que na práctica é discrecional: o PP pódelle “solucionar a vida” a persoas da súa contorna a costa dos impostos de todos. Os beneficiarios e os seus achegados son conscientes desa dependencia e en moitos casos pasan a apoiar persoal e económicamente a ese mesmo partido. Dito doutro xeito: o PP pasa a empregar os cartos de todos en tecer redes de influenza perxudicando ao conxunto da poboación, que terá un servizo que atenderá á metade de xente, con menor calidade e ofertando postos de traballo de peor calidade, sen que iso supoña un aforro para as contas públicas.

Pintan bastos

Este blogue bota a andar nunha época que pode ser considerada difícil: boa parte do mundo está a padecer unha crise financieira que no caso do estado español e da periferia europea en xeral está a resultar especialmente dura, e que en Galiza vai acompañada dun intento de recentralización política e económica do estado español.

No caso de A Coruña dáse unha situación que con certas peculiaridades é semellante á doutras cidades galegas: por moita propaganda que se emitise durante os anos da burbulla inmobiliaria, hai varias xeracións de coruñeses que medraron e viviron nunha situación de crise permanente durante as dúas últimas décadas. Agás un par de fenómenos coma o da construción, máis pasaxeiro aquí que noutros lares, os niveis de paro oscilaron entre bastante elevados e moi elevados durante este periodo. En Galiza hai un feito claro: durante o bipartito o paro evolucionou mellor que no promedio do estado español; co PP na Xunta, tanto antes coma despois, a situación é a contraria.

Os salarios levan máis de 20 anos caendo en relación aos prezos, en paralelo á desregulación do mercado do traballo, a famosa ‘flexibilidade’. Moitas persoas, sobre todo as que comezaron a súa vida laboral neses anos, teñen un poder de compra claramente menor que a xeración dos seus pais, mesmo contando cun nivel de formación normalmente moito máis elevado; e a iso hai que engadir unha enorme inestabilidade no emprego, que fai moi difícil calquera planificación a medio-longo prazo.

Nestas décadas foise aplicando a chamada doutrina neoliberal: privatizáronse empresas públicas, flexibilizouse o mercado laboral (é dicir, reducíronse os dereitos dos traballadores), deixouse liberdade de actuación ao sector bancario e liberalizouse o mecado do chan. A situación actual é o resultado desas políticas. Tamén aumentou a concentración da riqueza. Talvez esa última sexa a razón de que dende os medios de comunicación, propiedade desa minoría, nos estexan a dicir que a solución é levar ata o extremo as mesmas medidas que están a levar a grande parte da poboación á pobreza.